நேதாஜி ரசிகர்கள் மன்னிச்சூ

Monday, January 25, 2021


 

ஒரு நாள்

Friday, January 22, 2021

 

 


 

இந்தியாவில் பிறந்து, சிறுவனாக ஜெர்மனிக்கு வாழ்க்கையைத் தேடிப் போய் ,ஹிட்லர் சேனையிலும், ஜப்பான் போரிலும், இந்திய தேசிய ராணுவத்திலும் சிறப்பாக பங்காற்றி, மேஜர் பட்டத்தோடு, தன் தாய் நாடான விடுதலை பெற்ற இந்தியாவுக்குத் திரும்பும் ஒரு நாகரிக வாலிபன், தன் பால்யம் முதலாக பெரிதாக தொடர்போ, பற்றுதலோ இல்லாத தன் தாய்மாமனின் அழைப்பை ஏற்று, சில நாட்களை அங்கு கழிக்கும் நோக்கத்தோடு தாயின் சொந்த ஊரான சாத்தனூர் கிராமத்து அக்ரஹாரத்துக்குச் செல்கிறான்.அங்கு அவன் எதிர்கொள்ளும் ஒரு நாள் வாழ்க்கையைப் பற்றியும், அந்த அக்ரஹாரத்து மனிதர்களால் அவன் வாழ்விலும், சிந்தனையிலும் ஏற்படும் மாற்றங்களை பற்றியும் உயிரோட்டத்தோடு விவரிக்கும் நாவல்.

நாவல் துவங்கும் அந்த நாளின் விடியலைப் பற்றிய விவரிப்பு, படிக்கும்போதே நம் மனதிலும் பனி பூசிக் குளிர்விக்கிறது.

கலாசாலையில்,  யாருமில்லாத ஏழைப்பையனாக, வேலை செய்து கொண்டே கல்வி கற்றுக் கொண்டிருந்த சிறுவன் கிருஷ்ண மூர்த்தி, அங்கு பணியாற்றி , மேல்படிப்பு ஆராய்ச்சிக்கு ஜெர்மனி செல்லும் கிருஷ்ணமேனன் என்னும் ஆசிரியரால் கவரப்பட்டு குரு சிஷ்ய உறவாய்ப் பிணைந்து அவரோடு ஜெர்மனி நோக்கி பயணிக்கிறான். சிறந்து விளங்கும் மாணவனாக கல்வி கற்று, இளைஞனனாக வளர்ந்த காலத்தில் ஹிட்லரின் பேச்சுக்களால் கவரப்பட்டு அவரது சேனையிலும் , பின்னர் சுபாஸ் சந்திரபோஸுடன் இந்திய தேசிய ராணுவத்திலும் இணைந்து மேஜர் மூர்த்தியாக பல போர்களில் பரிமளிக்கிறான். ஒரு தேசத்தின் எதிர்காலமே என்னைச் சார்ந்தது என்னும் இறுமாப்போடு சுதந்திர இந்தியாவில் காலெடுத்து வைத்த அவனை வரவேற்றுப் புகழத் தயாராக இருந்தஇந்தியாவின் "சிவப்பு நாடா", அவனுக்கென்று வேறெந்த அங்கீகாரமோ உதவியோ செய்யத் தயாராக இல்லை. பெரும்பாலான கதவுகள் அடைப்பட்டிருந்த நிலையில்,

"மனிதன் தனக்கென்று எப்படிப்பட்ட லட்சியத்தையும் மேற்கொள்ளலாம் - பிறருக்கென்று, இன்று உலகம் உள்ள நிலையில், எந்த லட்சியத்தையும் மேற்கொள்வது மகாத்மா பட்டத்துக்கோ அல்லது அதி அசட்டுப் பட்டத்துக்கோதான் வழி".

என்னுமொரு திடமான முடிவுக்கு  மேஜர் மூர்த்தி வந்திருந்த காலத்தில் பத்திரிக்கைச் செய்திகள் மூலம் அவனை அடையாளம் கண்டுகொண்ட அவன் தாய்மாமன் சிவராமையரிடமிருந்து வரும் அழைப்பு அவனை சர்வமானிய அக்ரஹாரம் நோக்கி பயணிக்க வைக்கிறது.

 

அன்றைய அதிகாலையில் துவங்கும் நாவல் அடுத்த நாள் அதிகாலையில் அவன் புதியதொரு வாழ்வை நோக்கிப் பயணிக்கும் இடத்தில் அந்நாளோடு சேர்ந்து நிறைவுறுகிறது.அந்த புதிய பாதை அவனது இயற்கை சுபாவத்துக்கு ஒத்ததிருக்குமா? அந்தப் பயணம் அவனுக்கு எத்தகைய அடையாளங்களைத் தரப்போகிறது?

 

வெட்டுவதும், சுடுவதும், கொல்லுவதும் ராணுவத்தில் சர்வ சாதாரணமானதாகஎதிர்கொண்டு சமாளித்த மேஜர் மூர்த்திக்கு அக்ரஹாரத்து மனிதர்களிடையே ஒருவருக்கொருவர் நிலவும்  அன்பும் பரிவும் புதியதாகத் தோன்றுகிறது. அன்று வரை அவன் உலகத்தைப் பார்த்த பார்வையையே மாற்றுமளவுக்கு அக்ரஹாரத்து எளிய பெண்களின் கள்ளமில்லா அக்கறையும் நடத்தையும் அவனை பாதிக்கிறது.இந்திய தேசிய ராணுவத்தின் மேஜர் மூர்த்தியை ஒரு அந்நியனாகவும், அறியப்பட்டவனாகவும் அக்ரஹாரத்துப் பெண்கள் வெவ்வேறு விதமாகஎதிர் கொள்ளும் விதம் ஒரு கவிதையை ஒத்தது.

 

கொடுப்பதே கடமை, கெடுப்பதே மகிழ்வு, தானுன்டு தன் குடும்பமுண்டு, அடுத்தவர் நல்வாழ்வே தன் புன்னகை, தன்னைச் சுற்றியுள்ள மனிதர்களிடம் மட்டுமல்லாமல், பொருட்களுடன் கூட பேசிப் பேசியே நேரத்தை கழிக்கும் ஏகாங்கி என அந்த ஒரு நாளில் கதை நாயகன் மூர்த்தி சந்திக்கும் மனிதர்கள் அனைவரும் தனக்கேயுரிய குணங்களால் வித்தியாச வர்ணங்களால் பூசப்பட்டவர்களாகத் தோற்றமளிக்கின்றனர்.

 

"விதவைக்கோலம், சாத்தனூர் சர்வமானிய அக்ரஹாரத்துப் பெண்களுக்குப் பரிட்சயத்தால் பயத்தை இழந்துவிட்ட ஒரு நிலைமை" என்னும் வரிகள் அக்ரஹாரத்தில் நிறைந்திருக்கும் விதவைகள் , அவர்களில் வாழ்வியலுக்கான வியாக்கியானங்களையும் அடையாளப்படுத்துகிறது.

இதனோடு சாதித் தீண்டாமை போன்றசமூகத்தில் சில புரையோடிய காயங்களையும் அங்கங்கே காணமுடிகிறது. சமூக சீர்திருத்தவாதிகளின் பங்களிப்பு இன்றைய சமூகத்தில் ஏற்படுத்தியுள்ள நல்மாற்றங்களையும் உணர முடிகிறது.

 

அந்த அக்ரஹாரத்து விதவைகளைப் பற்றிய "ஹிந்து குடும்பங்களில் விதவைகளின் நிலைமை கண்ணீருக்கு மட்டும்தான் உரியது என்று எண்ணுவது மடமையாகும். அவர் களில் பலர் பலவிதமான பாவங்களை எழுப்பவல்லவர்கள் தான். மற்றவர்களுக்கு இருந்ததைவிட அவர்களுக்கு வாழ்க்கை ஓரளவு சுலபமாகவே இருந்தது.

வழிகள் சந்தேகத்துக்கு இட மின்றித் தீர்மானமாகிவிட்டன - பலருக்குப் பெரும் பிரச்சனை களாக இருந்த பலவிஷயங்கள் அவர்களுக்குப் பிரச்சனையே யல்ல." என்னும் வரிகள் அவர்களை பரிதாபத்துக்குரியவர்கள் என்னும் ஒற்றை எண்ணத்தை விடுத்து அந்த வாழ்வியலை ஏற்றுக் கொண்டு  மனதை பக்குவப்படுத்திக் கொண்டவர்கள் என்னும் வேறு பார்வையால்  பார்க்கவும் தூண்டுகிறது. அந்த நிலையில் வாழ்ந்த அக்ரஹாரத்து அன்றைய  பாட்டிகள் சிலர் தன் குடும்பத்தை ஒற்றைப் பெண்ணாக கரை சேர்த்த சுயசார்புக்கு உதாரணமானவர்களாகஇக்கதையில் உலவுகின்றனர்.

 

உலகின் பெரிய போர்களின் முனையில் வாழ்ந்து மீண்டு பெரும் அனுபவங்களைப் பெற்ற மூர்த்திக்கு , சாத்தனூர் சர்வ மானிய அக்ரஹாரத்துப் பெண்கள் வாழ்க்கை மீதும் அடுத்த நொடியின் மீதும் வைத்திருக்கும் நம்பிக்கை, அவர்களின் மனமுதிர்ச்சி, சூழலுக்கேற்ப தன்னை தயார்படுத்திக் கொள்ளும் திறன் ஆகியவை அதீத ஆச்சரியத்துக்குரியவையாக பல நேரங்களில் தோன்றுகின்றன‌.

 

"கலி முற்றுவது மனிதனால்தான் என்றால், கலி மாறுவதும் மனிதனால்தானே ஏற்பட வேண்டும்?"

"மனிதனுக்கு வாழ்க்கையைச் சுலபமாக்குகிறது விதி என்கிற சித்தாந்தம்"

போன்ற வரிகள் சற்றே சிந்தனையைத் தூண்டுகின்றன.

 

மூர்த்தி ஒவ்வொரு மனிதரையும் சந்திக்கும் போதும் அவர்களது வாழ்க்கைப் பற்றி, சுபாவம் பற்றி அவனிடம் சொல்லப்படும்போதும், அதே போன்ற நம் வாழ்வில் சந்தித்த  மனிதர்கள் நினவில் நிழலாடும் அளவுக்கு உயிரோட்டமாக வரிகள் வடிக்கப்பட்டுள்ளன.

ஏறத்தாழ முக்கால் நூற்றாண்டுக்குப் பின் இப்போது ஒரே நாளின் நிகழ்வுகளைச் சொல்லும் கதைகள், குறும்படங்கள், திரைப்படங்கள் சில வெளியாகியிருந்தாலும் அவற்றிற்கெல்லாம் முன்னோடியாக இந்த நாவல் இருந்திருக்க கூடும்

 இந்த நாவலை எழுதும்போது ஒரு வேகம் இருந்ததாக ஆசிரியர் முன்னுரையில் குறிப்பிட்டிருக்கிறார். அதே வேகத்தையும் விறுவிறுப்பையும் படிக்கும் போதும் உணர முடிகிறது. புத்தகத்தை ஒரே அமர்வில் படிக்கவைக்கும் அளவுக்கான ஆர்வத்தைத் தூண்டும் நிகழ்வுகள் அணி வகுக்கின்றன.

 

ஒரு நாள்; மீண்டும்  நினைத்துப் பார்க்க வேண்டிய நாள்


சிவனும்,பிரம்மாவும்,விஷ்ணுவும் பின்னே நாங்களும்

Wednesday, February 19, 2020



பயணங்கள் பண்டைய‌ நாடோடி வாழ்க்கை முதல் இன்றைய நவீன வாழ்க்கை வரை எதேனும் ஒரு புதிய திறப்பைத் தனி மனிதனுக்குள்ளும், அகண்டுவிரிந்த நாடுகளுக்கும் ஏற்படுத்தியிருக்கின்றன. வாஸ்கோடகாமாவின் பயணம், கொலம்பஸின் பயணம் நாடுகளைக் கண்டுணர உதவுகிறதெனில், தனிப்பட்ட மனிதர்களின் பயணம் அவர்களைப் பற்றிய புரிதலை, அவர்களுக்கே ஏற்படுத்தும் தன்மையானதாகத் திகழ்கின்றன. அதுவும் ஆன்மீகப் பயணமாக அமைந்துவிடும் தருணங்களில் அது உள்ளும் புறமும் ஏற்படுத்தும் மாற்றங்கள், புரிதல்கள் சற்றே அலாதியானவைதான்.
பெரிதாகச் செய்யவேண்டிய வேலைகள் ஏதுமில்லாத ஞாயிறு விடுமுறை நாளில் அத்தகைய பயணம் ஒன்றை, திருச்சி சுற்றுவட்டாரத்திலிருக்கும் சில கோவில்களை நோக்கி தோழிகள் இணைந்து துவங்கினோம்.
அன்று அதிகாலையிலேயே தோட்டத்தின் ஜன்னல் வழியே அகவிய மயிலின் குரல் தூங்காமல் தூங்கி சோம்பிச் சுகம் காணாமல் விரைந்து கிளம்பச் சொல்லியது. அவற்றோடு சிறிது நேரம் அளவளாவி, மரம்,செடிகளிடம் நலம் விசாரித்து, மணம் கமழும் கள்ளிச் சொட்டு பில்டர் காபியை வயிற்றுக்கு வார்த்துக் கொண்டு கை கோர்த்து கிளம்பினோம். வழியில்  அஸ்வின் ஸ்வீட்ஸின் அருமையான மினி டிபன் வயிற்றை நிறைக்க,  போகும் இடத்திலெல்லாம் நம் இருப்பை முத்திரையாக பதித்து விட வேண்டும் என்னும் எழுதப்படாத எங்கள் கொள்கைக்கு ஏற்ப அந்தக் கடையின் தோசை மாஸ்டருக்கு தோசை சுட டிப்ஸ் கொடுத்துவிட்டு ,வண்டி சீறிக் கிளம்பியது திருப்படையூர், திருப்பிடவூர் என்றெல்லாம் அழைக்கப்பட்ட திருப்பட்டூர் கோவில்களை நோக்கி.
திருச்சி சென்னை தேசிய நெடுஞ்சாலையில் சமயபுரத்தைக் கடந்து வரும் சிறுகனூர் கிராமத்தின் கிளைச் சாலையில் சுமார் 5கிமீ பயணித்தால் பலசிறப்பு பெற்ற கோவில்கள் அமைந்துள்ள திருப்பட்டூரை அடையலாம். தெய்வத்தால் ஆகாதெனினும் முயற்சி உயர்வு தரும் என நம்பிக்கையூட்டிய வள்ளுவரே ஒரு கட்டத்தில் ஊழிற் பெருவலி யாவுள என விதியின் வலிமையைப் பேசுகிறார். அத்தகைய நிலைத்தன்மை வாய்ந்த விதியை எழுதியதாக சொல்லப்பட்ட பிரம்மாவும், ஆதிக்கடவுள் சிவனும் அதனை மாற்றியமைக்கநமக்கு அருள்புரியும் கோவில்களாக இவை சொல்லப்படுகின்றன.
முதலில் சென்றது திருப்பட்டூர் அருகிலுள்ள பாலையூர் கிராமத்தில் அமைந்துள்ள அன்னை காசி விசாலாஷி சமேத காசி விஸ்வநாதர் கோவில். 8ம் நூற்றாண்டில் கட்டப்பட்டதாக கூறப்படும் மூன்று திருச்சுற்றுகளைக் கொண்ட கோவில். சாலையோரமாகவே பூஜைப் பொருட்கள் விற்கும் கட்டில் கடைகளும் எளிய மூதாட்டிகள் சிலரும் அன்பாய் வரவேற்றனர். உள்ளே நுழைந்ததும் வியாக்ரபாதர் ஜீவசமாதி. அங்கே சில நிமிடங்கள் அமர்ந்து தியானம் செய்வதால் முன்னோர் ஆசிகள் அனைத்தும் கிடைக்கப்பெறும் எனக் கூறுகின்றனர்.
வியாக்ரபாதர் சிவனின் மீது பேரன்பு கொண்ட முனிவர்.பதஞ்சலி முனிவரின் நெருங்கிய நண்பர்.இவர்கள் இருவருக்கும் இறைவன் சிவனார் தில்லையம்பதியில் திருநடனம் ஆடிக்காட்டியதை புராணம் அழகுற விவரிக்கிறது வண்டு கூட நுகராத மலர்களை அதிகாலையிலேயே சிவனுக்காகப் பறிக்கும்பொருட்டு அச்சிவனருளாலேயே புலிபோன்ற கால்களையும் பார்வையையும் பெற்றவர் வியாக்ரபாதர்
இக்கோயிலின் வரலாறாக சொல்லப்படுவது, வியாக்ரபாதர் காசியிலுள்ள லிங்கத்தைப் போன்றே ஒன்றை பிரதிஷ்டை செய்து கோவில் அருகேயுள்ள கிணற்றிலிருந்து நீர் கொண்டு அபிஷேகித்து வருகிறார். அந்தக் குளம் வற்றிப் போக, நித்திய கர்மத்துக்கு நீர் இல்லாமல் தவிக்கும்போது தேவலோகத்தின் ஐராவத யானை காசியிலிருந்து, கங்கை நீரை அருகிலுள்ள திருஆனைக்கா சிவனின் அபிஷேகத்துக்காக எடுத்துச் செல்கிறது. முனிவரின் வேண்டுகோளை ஏற்காமல் இந்த கோவிலுக்கு சிறிது நீர் தர மறுத்து விடுகிறது. இதனால் கோபம் கொண்ட வியாக்ரபாதர் தன் புலிக்காலால் பூமியை உதைக்கத் தோன்றியதுதான் இந்தக் கோவிலின் தீர்த்தக் குளம்.
காசி விசாலாட்சி அம்மன் கோயிலின் உள்ளே நுழைந்ததும் நின்ற கோலத்தில் அருள்பாலிக்கிறாள். அம்மனுக்கு வழக்கமாய் நடக்கும் அர்ச்சனைக்கு குங்குமம் வாங்கித் தருவதும், அம்மனுக்கும் சிவனுக்கும் வஸ்திரம் சாற்றுவதும் முக்கிய நேர்த்திக் கடன்கள். இந்தக் கோவிலின் உட்பிரகாரம் ஓம் வடிவில் அமைக்கப்பட்டுள்ளதும், அதன் சுற்றுச் சுவர்களில் டைனோசர்,பறவைகள், பலவகைப் பாம்புகளின் சுதை உருவங்கள் காணப்படுவதும் குறிப்பிடத்தக்கது. இந்தக் கோவிலில் வழிபடுவதால் அதுவரை செய்த பாவங்கள், பித்ரு சாபங்கள் அனைத்தும் விலகும் என்பது ஐதீகம்.
அங்கிருந்து மரங்கள் நிறைந்த சாலையில் 1 கிமீ பயணித்து  பிரம்மபுரீஸ்வரர் ஆலயம் சென்றடைந்தோம். விடுமுறை நாளாக இருந்ததாலும், ஐயப்ப சாமிமார்கள், மேல்மருவத்தூர் சக்திமார்கள் சீசனும் சேர்ந்து கொண்டதாலும்  சுற்றுலா பேருந்துகளிலிருந்து இறங்கி சில நூறு பேர்கள் கோவிலுக்குள் சென்றனர்.அவர்களது பெருந்திட்டமிடலில் ஒவ்வொரு கோவிலுக்கும் சில நிமிடங்கள் தான் ஒதுக்கப்பட்டிருந்ததோ என்னவோ சற்று நேரத்தில் கூட்டமனைத்தும் குறைந்து வெகுசிலரே எஞ்சினோம். தஞ்சாவூர் கோயிலுக்கும் முற்பட்ட காலத்தியது என கோயில் தலபுராணம் கூறுகிறது. படைப்புத் தொழிலை மேற்கொண்டு வந்த பிரம்மன் ஐந்து தலைகளைக் கொண்டிருந்த காலத்தில் தன்னை சிவனுக்குச் சமமாகக் கருதி அகந்தை கொண்டிருந்த ஒரு தருணத்தில் சிவனால் ஒரு தலை கொய்யப்பட்டு தன் தொழிலை இழந்ததாகவும், இத்தலத்தில் சோடச லிங்கத்தை வழிபட்டதால் சாப விமோசனம் பெற்று பிரம்மாவின் தலையெழுத்து மங்களகரமான‌ வழியில் திருத்தி எழுதப்பட்டதாலும் இத்தலத்தில் வழிபடும் அனைவரது விதியால் படும் துன்பங்களும் குறையும் என கூறப்படுகிறது.
7 திருச்சுற்றுகளைக் கொண்ட இக்கோயிலில் பிரம்மபுரீஸ்வரரை வணங்கிவிட்டு பிரகாரத்துள் அடியெடுத்து வைத்ததும் தனிச்சன்னதியில் ஆறேகால் அடி உயர‌ பிரம்மாவைக் காணலாம். அட்சமாலை, கமண்டலத்துடன், பத்ம‌ பீடத்தின்மீது காட்சியளிக்கிறார். இங்கிருந்தே குரு தட்சிணாமூர்த்தியையும் வணங்கலாம் என்பது தனிச்சிறப்பு. எதிரில் உள்ள தூணில் சனீஸ்வரன் சிற்ப வடிவில் அருள்பாலிக்கிறார். மாசாத்தையனாரால் திருக்கயிலாய ஞான  உலா இக்கோயில் மண்டபத்தில் அரங்கேற்றப்பட்டது. அந்த மண்டபம் இன்றும் அதற்கு அடையாளாமாக விளங்குகிறது. அய்யனார் 3500 ஆண்டுகளுக்கு முன்பிருந்தே இக்கோயிலில் கல்விக் கடவுளாகவும் காவல் தெய்வமாகவும் விளங்குகிறார். அய்யனார் சிலைகளை காவல் தெய்வமாக ஊரெங்கும் நிறுவும் மரபு இக்கோயில் மூலமாகவே தொடங்கியதாக கல்வெட்டுகள் கூறுகின்றன.தமிழக அளவில் அய்யனாருக்கு மிகப் பெரிய கற்கோயில் திருப்பட்டூரில் உள்ளது
ஏழாம் தேதியில் பிறந்தவர்களுக்கு சிறப்பான பலன்களைத் தரும் திருத்தலமாக விளங்குகிறது.
இக்கோயிலில் பங்குனி மாதத்தில் மூன்று நாட்கள் சூரியன் ஒளி சிவனின்மீது விழுவதால் நேரடியாக சூரியனே வந்து வணங்குவதாக சொல்லப்படுகிறது. கோயிலின் அனைத்து பகுதிகளிலும் சூரிய ஒளி பரவலாக இருக்கும்படி கட்டப்பட்டிருக்கிறது. யோகக் கலையின் ஆதி குருவான பதஞ்சலி முனிவரது ஜீவசமாதி இக்கோயிலின் சிறப்புகளில் ஒன்று. முதன்முதலில் வேதம் கூறப்பட்ட கோவில் எனவும் இங்குள்ளவர்கள் கூறுகின்றனர்.
மனதில் நிறைந்திருந்த நம்பிக்கையையும், திருப்தியையும் சுமந்து கொண்டு பயணப்பட்டோம் துறையூர் செல்லும் வழியிலுள்ள திருவெள்ளறை புண்டரீகாட்சப் பெருமாள் ஆலயத்தை நோக்கி. ஆதிதிருவெள்ளறை என்றழைக்கப்படும் இக்கோயில் கி.பி 805ம் ஆண்டு முதல் கல்வெட்டுகளின் இடம்பெறுகிறது
கோவிலை நெருங்கும்போதே, முன்னால் வரவேற்றது கட்டுமானம் முடிக்கப்படாத கோபுரம். ஹம்பி அச்சுதராயா கோவில் கட்டமைப்பை ஒத்திருப்பதாகத் தோன்றியது.கோவிலின் உள் நுழைந்ததும் இடப்புறம் செல்லும் பிரகாரத்தின் இருபுறமும் வரவேற்ற மரங்கள் ஏதோ ஒரு நந்தவனத்தில் நுழைந்திருக்கும் எண்ணத்தையே தந்தது சற்றுதூரம் நடந்ததும் மிகப் பெரியதானதொரு ஆலமரம். அதன் பின்புறம் குகைபோன்ற அழகான தூண்களைக் கொண்ட மண்டபம். அதில் மண்டூக முனிவரும், மகாலட்சுமி தேவியும் பெருமாளைக் குறித்து தவம் இருந்த இரு குகைகள் காணப்பட்டன. அம்மண்டபத்தில் எழுப்பபபடும் ஒலி தெளிவாக கோவில் முழுவதும் எதிரொலிக்கும் என கூறப்பட்டது. அந்த அமைதியான இயற்கைச் சூழலில், ஆலயத்தில் ஒலி எழுப்புவது தவறெனத் தோன்றியதால் அதனை சோதித்துப் பார்க்கும் எண்ணத்தைக் கைவிட்டோம்.
சிபிச்சக்கரவர்த்திக்கு வெள்ளைப் பன்றி உருவில் காட்சி தந்ததால் ஸ்வேதபுரி நாதன் என்னும் பெயரும் திருத்தலத்திற்கு ஸ்வேதபுரி நட்சத்திரம் எனப் பெயர் வந்ததாகவும் கூறப்படுவதுண்டு. ஸ்ரீதேவி, பூதேவி, சூர்ய சந்திரர்கள், ஆதிசேசன் முதலியவர்கள் மனித உருவில் வந்து பக்கத்தில் நின்று கைங்கர்யம் செய்வது தனிச்சிறப்பு. பெரியாழ்வாராலும் திருமங்கை ஆழ்வாராலும் மங்களாசாசனம் செய்யப்பட்ட தலம்
பாற்கடலின் மகளாகிய ஸ்ரீதேவித் தாயார் பாற்கடலில் பள்ளி கொண்ட பெருமாளிடம் பாற்கடலாகிய எனது தாய் வீட்டில்தான் தாங்கள் பள்ளி கொண்டிருப்பதால் எனக்கு முதல் மரியாதை வேண்டும் எனக் கேட்டதன் பொருட்டு இங்கு எழுந்தருளியுள்ளதாகவும் தலபுராணம் கூறுகிறது. இங்கு தாயார்தான் முதலில் சேவிக்கப்படுவார். உற்சவத்தின் போதும் தாயர் பல்லக்குதான் முதலில் செல்லும்.பெருமாள் அரசரூபமாக அரும்பாலிக்கிறார்.
நின்ற கோலத்தில் பெருமாள் காட்சியளிக்கிறார். பெருமாள் முத்தங்கி சேவையில் அளித்த காட்சி காண கண் கோடி வேண்டுமென்பது நிதர்சனம்.


இக்கோயிலில் உத்தராயணம் , தட்சணாயனம் என இரு வாசல்கள் உண்டு. உத்தராயண படிகள் வழியாக  தை முதல் தேதி முதல் ஆனி இறுதி நாள் வரையும் தட்சணாயன காலமாகிய மீதமுள்ள மாதங்களில் தட்சணாயணப் படிகள் வழியாகவும், பயணித்து கடவுளை தரிசிக்கலாம்.உத்தராயண தட்சணாயன வாசல்களின் கதவுகளில் பொறிக்கப்பட்டுள்ள தத்ரூப சிற்பங்கள் அப்போதைய மிகச்சிறந்தமரவேலைப்பாடுகளுக்கு பெரும் உதாரணமாக விளங்குகின்றன.
நுழைவாயிலின் பதினெட்டு படிகளும் கீதையின் பதினெட்டு அத்தியாயங்களைக் குறிக்கும் . கோவிலின் நுழைவாயிலைக் கடந்தால் பலிபீடம். பலிபீடத்தை கடந்து ஐந்து படிகளைத் தாண்டினால் நாழிகேட்டான் வாசலை அடையலாம். இந்த ஐந்து படிகளும் ஐம்பூதங்களைக் குறிக்கின்றன. இந்த வாசலில் நின்று தான்-  இரவில் வெகு நேரம் கழித்து கோவிலுக்கு திரும்பிய புண்டரி காஷப் பெருமாளை வழிமறித்து ஏன் இவ்வளவு நேரம்? என்று கேட்டாளாம் செண்பகவல்லி.  அதற்காக இப்பெயர் நிலவுகிறது. கோபுர வாசலிலுள்ள நான்கு படிகள் நான்கு வேதங்களைக் குறிக்கும். கோயிலில் இருக்கும் கிணறு பல்லவ மன்னன் தந்திவர்மனால் உருவாக்கப்பெற்றது. இது மாற்பிடுகு பெருங்கிணறு என்று அழைக்கப்பெறும். இந்தக் கிணற்றுக்கு அருகில் இருக்கும் ஒரு கல்வெட்டு ஆலம்பாக்கத்து கம்பன் அரையன் என்ற தலைவன் தன் அரசன் நந்திவர்மன் பட்டபெயரான மாற்பிடுகு என்ற பெயரில்  "மாற்பிடுகு பெருங்கிணறு" என்று தோற்றுவித்தான். இது ஸ்வஸ்திக் வடிவில் இருப்பதால் ஸ்வஸ்திக் கிணறு என்றே அழைக்கப்படுகிறது
நடக்கும் தொலைவை அளக்கும் ஸ்ட்ராவா நடந்த தூரம் ஏறத்தாழ 3.5 கிமீ எனக் காட்டியது. வழக்கம் போல் வரலாற்றைப் பதிவு செய்யும் சில செல்பிக்களோடு நடந்து வந்து அன்றையதினம் அழகாய் முடிவுற்றது. கோவிலில் நுழைந்த கணம் முதல் ஏதோ ஒரு பழங்கால அரண்மனையில் உலவிக்கொண்டிருப்பதைப் போலவும், பெருமாளின் கருவறை மன்னனின் ராஜசபையாகவுமே மனதினுள் தோன்றி கொண்டிருந்தது. ஆதி திருவெள்ளறை எனக் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள இக்கோயிலை கட்டிய மன்னன் அரூபமாக எங்களோடு பயணித்துக் கொண்டிருந்த உணர்வு நிறைந்திருந்தது என்றால் மிகையல்ல
மனம் நிறைந்திருந்த கணத்தில் சற்றே வயிற்றுக்கும் ஈயப்பட்டது. அறநிலையத்துறையின் கட்டுப்பாட்டின் கீழ் வரும் கோவில் என்பதால் மதிய உணவும் அங்கேயே வழங்கப்பட்டது. கோவிலின் மதில் சுவர்களைக் காணக் கண்கோடி வேண்டும். இத்தனை அருமையானதொரு பிரம்மாண்டத்தை ஆயிரத்துச் சொச்சம் ஆண்டுகளுக்கும் முன்னரே கட்டி எழுப்பியிருக்கும் மனித இனத்தில் பிறந்ததற்கான இருமாப்பும், இந்த பிரம்மாண்டத்தின் முன் நாமெல்லாம் தூசிதானே என்னும் தன்னடக்கமும் ஒருங்கே மனதில் எழுந்து நிரம்பியது. மனிதப் பிறவியின் மாண்பை உணர்ந்த மனத்துடன் இல்லம் திரும்பினோம்